Values Are Forever

Doing things in a wild and loud manner is as being true to self as when one is prim, proper and silent. It's just that many of those who choose the former think that these are the only way of expressing themselves for it being the easier one by today's pop culture where formality and self-restraint are re-framed as hypocrisy and vulgarity as honesty. Don't mind the society though. The narratives will change, but human values will not.

One Click Mentality

My breakfasts are amazing especially that my wife always prepare a good set of it. I also do the preparations at times but since I have to start working at 4:30 AM daily, all I can do is to prepare my coffee and wait for my wife's cooking. Or sometimes if we are both too busy, everything else will be instant. Noodles, pancit canton, canned goods, etc. I admit that the taste of these kinds of food are mostly good. It's the preservatives, maybe?

Listening to the news daily, on the other hand, is a different story. 80% of it are bad or even more than that. Corrupt government, crimes, poverty, tragedies and disasters are the usual headlines. If there's one thing that we can't be desensitized from, it's with the nation's problems. Even if most of them seemed happening repeatedly, most will still make you sick to your stomach.

 
Are there solutions to these? For sure there are. But are we taking the right steps towards it? Is the public really aware of what we need to do to alleviate these problems? Or are we all just taking things in face value and not looking for the root cause? With the suggestions that we are hearing, it seems that it is the case.

For poverty, there's RH law. For crime solving, it's death penalty. For governance issues and corruption, it's to support this candidate for president. It's like for every big problem that this country have, there's a one click solution that we can readily choose from. And many are buying into them. I can't blame these people. Most probably, they are tired of it all and just want sudden changes and hoping that a superhero or a super-formula antidote is found somewhere and can make things happen like a simple one click solution.

The irony though is that the this kind of thinking is the same mindset that causes most of our society's trouble. Most of us wanted shortcuts. When applying for government permits and licenses, when driving thru our congested roads, when we want to achieve something, we have our own ways of what we call "diskarte" to get it done quicker. Usually, "diskarte" is about something not legal that we just turn a blind eye on. We deem them as normal since a lot is already doing it. One click and it's done.

Looking at the nation's situation deeper, everything is interrelated. The effect that we see could be the root, same as the chicken and egg situation. Everything is crisscrossed that suggesting a huge one-click solution could spell another disaster. In mathematics, the simplest solutions are usually the best ones. But in our society, the simple solutions, especially those that are not analyzed well and are merely products of public clamor and emotions can be a can of worms that once opened will extend the tentacles of the illnesses of the society rather than fixing them. Just as instant meals which usually taste good but lacks the nutrients that our body needs.



And I love my breakfast today. A cup of rice, "bistek" which my mom cooked yesterday, fried egg and a cup of coffee. I eat a lot for breakfast but I usually miss out on dinner. I read somewhere that it's a healthy practice. Though I think skipping or eating a meal is not the point whether it's healthy or not. It's still on what things you put on your plate and how much of it you take that matters.

It Helps to Help

We all have needs which sometimes we can't get without the help of others. We all can help in two ways. First is by giving others what they need or second, by teaching them how to get it by themselves.

Helping is not difficult but understanding the real needs and the situations of other people is. And we can truly help only if we can comprehend where others are coming from. Unless we speak the language they understand and we understand the language that they speak, true helping will never be achieved. It will just end up in either spoilage or wastage. 

It's Not Social Media's Fault

Only a few people in our society are not yet exposed to social media or have not ever heard about it. The fact is we can define the last 10 years as the Social Media decade. 

Due to heavy usage of it, we hear people blame it for the dumbing down of most topics and issues. The attention of people are now shorter and most of us claim we are very busy that we don't have time to dig deeper into each of them. And in contrast, since voicing out thru social media is easier than researching, more opinions without enough basis are thrown heavily into the fray.

Arf! Arf!

A lot of times that it's not just about the knowledge of people that is lacking but also the consistency in the reactions and emotions. I will not be surprised to know that those who are fond of saying "don't be judgmental" on social media comments are also the same ones who are always on fire and on attack mode to bash and bully every person on news headlines who get caught on photos and videos in their bad day without being given the benefit of the doubt of what really happened.

Can we blame all of these on social media then? Or should we rather thank it for showing us the signs of what illness our society had been suffering for a long time? It's just that we're given this medium to magnify what we had been all this time. The challenge now is to find or make up the antidote. Can it also be found on social media? I hope so.

Proud nga ba o Insecure?

Proud daw ang marami sa ting maging Pinoy. May mabalitaan lang na may isang Pinoy o kahit may dugo lang (kahit 0.00009%) at may napanalunan o sumikat sa ibang lugar, proud agad tayo. Magagaling daw tayo at talented. Matatalino at madiskarte. Sabi natin yan sa sarili natin. Minsan tingin ko e tayo na lang din ang bumobola sa sarili natin hanggang sa maniwala tayo. Pero totoo naman na may kakayahan at galing tayo pero hindi lang yan dahil sa Pinoy tayo o anupaman kundi dahil tao tayo tulad ng iba at kung ano kayang gawin ng ibang tao, ano man ang kulay, lahi, bagay sa pagitan ng hita, o kahit ano pa, e kaya nating gawin yun sa abot ng mga limitasyon nating physical, emotional at psychological tulad ng sabi din dito sa post na ito.


At kung talagang proud tayo, bakit hindi natin matakasan ang stereotypes sa maraming bagay na maganda naman at mabuti na binibigyan agad natin ng masamang kahulugan o paghusga? Siguro dala rin ito ng mga kadramahan ng marami mula sa mga napapanood sa tv at naisasabuhay na. Hindi masamang manood ng tv pero kung puro nood ka lang at ipapasok mo sa kukote mo na lahat ng napapanood mo e kapareho na ng sa tunay na buhay, dyan ka na magkakaproblema. Ano ba yung mga sinasabi kong mga maganda bagay na binibigyan natin ng ibang kahulugan? Hindi naman lagi pero madalas. Eto lang ang ilang halimbawa:



Mayaman = Matapobre
Maganda = Maarte
Gwapo = Bakla
Seryoso = Suplado
Matalino = Mayabang
Tahimik = Nasa loob ang kulo 
Mapagtimpi = Ipokrito

Ito rin siguro kaya pag may sumali sa mga talent contest na hindi kagandahan ang itsura at pagkatapos e nagpakita ng kahit sub-par talent e nabibigla na tayo at nagagalingan kasi kinukumpara na natin agad ang itsura dun sa talent niya. Pag guwapo naman yung banda o artist, sabihin natin na baduy o puro papogi lang. Malamang may magalit pa sa paggamit ko ng "bakla" na para bang pinapalabas ko na masama yun bilang interpretasyon sa mga sobrang gwapo. Pero pasensya na dahil yung derogatory term na yun e natutunan ko lang din sa mga kaibigan ko na mga bading din mismo. Tawag pa nga nila dun ay "Paminta" o "Pamhin".

Saka hindi man lubos na kilala ang tao na may mga ganitong katangian ay mabilis na nabibigyan ng ganitong paghusga ang iba sa kanila agad-agad. Dahil kaya ito sa marami sa may mga kaparehong katangian nila ang ganoon? O dahil nga sa napapanood nating sa mga palabas sa tv o pelikula? O baka naman ay dahil kailangan lang natin silang tirahin paibaba para di sila masyadong umangat at mangibabaw?

Sa kabilang banda, may ilan namang mga masagwang mga katangian na pilit binibigyan naman ng magandang interpretasyon ng iba. Tulad ng mga ito:

 
Taklesa = matapat
Mapanglait = totoong tao
Palaaway = Passionate
Nagmamaliit sa mga "norms" = open-minded 
Bulgar = Liberated o Progressive



 
Meron talagang taong matapat, totoong tao, passionate, open-minded, liberated at progressive. Pero hindi ko alam kung tama ang pagpapakahulugan natin sa mga ganito sa nasa itaas. Ito ba ay pagtatanggol dahil iniidolo natin yung mga taong ganito? O baka kasi dahil ganito din tayo at binibigyan lang natin ng dahilan ang ating mga ginagawang mali?

Pinoy Pride o Pinoy Insecurity?

Underestimating the Influence of Few Good Men

Here’s a true story about this boy I know.  His family's not financially well off. Though his parents supported his studies by sending him to a public school in elementary.  They were luckier compared to his neighbors since they were living on a small land which his late grandfather bought some years ago while most of his friends and playmates were from the squatter’s area. Their toys were those that could be bought from sari-sari stores and they also played with candy covers, bottle crowns, cigarette packs and other things that could be found in trash bags.

Cursing was the common language there. Drinking, gambling and other vices were the hobbies of many. Shouting and fighting among families and neighbors were also prevalent. It’s usual to hear nagging, see people throwing bottles at each other or a bloodied person caused by fighting.

Sadly, this boy did not have to go out of his house to experience those things. And it was more difficult for him to avoid what’s in their home than from those happening outside. He experienced a lot of verbal, emotional, psychological and sometimes physical abuse. A weak heart could have been traumatized with his experience. He might be. And there are scars for sure.

Hawakan mo nga sa tenga.

This boy, however, loves reading and was doing well in his studies. But he’s far from being that perfect kid. He was very sensitive on teasing by other kids and he always ended up with fist fights. There was a period in his life that a week won't pass without him getting into scuffles even with those several years older than him. 

With that kind of scenario, what do you think this boy became? For sure, he’s not alone in this kind of life.

The society and the people that children grow up with are huge factors on how they are being molded as an adult person.  Unfortunately, our powers to choose which environment our kids roam around are limited. Not everyone can choose which place to live in, which kids our children play with, which people to work and interact with and most importantly what kind of parents and family you would live with.  And sometimes, society is quick to judge on people by their backgrounds which happen to be the reason why most of us choose to hide our personal history from others.

The factors mentioned above may have a large impact on what a person could become. But there are other several things that we tend to underestimate on a person’s character building. One is the influence of a few good people. It can be a real person around him or those which he just reads or learns about. And at times, these persons have more impact to many of us than those whom we meet face to face.  Sometimes it only takes one good person for a child to look up to for him to become a better man someday.

And another is that we forget the natural goodness of a child and his judgement on what/whom to imitate or to avoid. It was once said that if something is wrong, it becomes right in the eyes of a child if done by an adult. it will be absolutely true only if everybody around him does that. But if there’s at least just one person in his surrounding who shows the right example, the natural goodness of that kid will direct him to who he should follow.

Going back to that boy, I know him very well. Looking back at what he went through, I can tell that he grew up better than what we would have expected him to become. His life is not perfect. His character is not flawless. He still has a lot of issues in him but I can say he’s doing better in his life now compared with his past. He’s very much a work in progress. He's able to embrace his dark past. Thanks to the few good people who supported this kid. Some of them are still around while some were gone and others, he just read them on books.  And this boy is me.

Forget Equality

Equality sounds good. But it's never possible. Each human being is different. You are in an advantage and disadvantage at the same time. Absolute equality is boring. If we are all equal then nobody will need anybody. Equality is lonely. 

What we truly need is respect and acceptance of our differences. In fact, we can't do anything else better than this. I am different. You are different. We are all unique. Accept it. Respect it. Witness it. Live it. Live with it. Don't kill for it. The world will be better.

Dealing With Traffic Woes (PUV Terminals Scheduling System)

Hirap na hirap akong pumasok sa trabaho araw araw. Hindi ang trabaho ang dahilan kundi ang pagpasok mismo. Panigurado na kung ang trabaho mo ay nangangailangan ng byaheng mahigit isang oras papasok at pauwi, naiintindihan mo ko.  Parang lagi na lang tayong nasa ilalim ng kapangyarihan ng mga bumabyaheng pampublikong sasakyan. Sa mga terminal pag tinanghali ng gising ang ilang tsuper o kaya ay ayaw bumyahe dahil marami raw nanghuhuli, wala tayong magagawa. O kaya naman pag sinabing kakain muna sila na kailangan naman talaga nila pero di ko maintindihan bakit kailangang sabay sabay pa minsan, maghihintay na lang tayo. Masaklap pa pag nagstrike sila, wala na talaga tayo magagawa. Minsan naman, naibababa ka sa kung saan saan. Tipong isa o dalawang kilometro pa ang layo sa bababaan mo pero sasabihin ni manong drayber sa yo na hanggang dun na lang sila kasi matrapik na masyado. We are at their mercy.

Kung susumahin natin lahat ng oras na nasasayang sa bawat empleyado at estudyante na sana ay nagagamit sa mas makabuluhan tulad ng trabaho, pag-aaral o kaya e kahit pag-relax relax lang sana na kailangan ng bawat isa sa atin, baka matagal nang umahon ang ekonomiya ng bansa. O baka hindi rin. Pero malamang ay malaking tulong. Kokonti ang pagod, nagkakasakit at mainit ang ulo. Aminin na natin, bukod sa traffic mismo sa kalsada, pati yung tagal sa pagsakay ay kasumpa sumpa na talaga sa ating bansa.

Ituloy na natin sa usapang terminal. Tulad ng nabanggit, kadalasan ay clueless tayong mga pasahero sa mga pilahan kung may darating nga bang mga sasakyan o wala. Madalas ito mangyari sa pilahan ng mga shuttle or FX taxi. Pero minsan ay ganon din sa mga jeep. Mga papasok ng opisina na nakatayo ng 2 oras halos araw araw ang eksena. Nagdadasal na sana ay dumating na ang susunod na masasakyan nila. Minsan ay suerte dahil maraming dumarating. Minsan naman ay malas dahil talagang ilang oras na ay wala pa rin.  Walang consistency. Nangangapa ang lahat. Minsan pati bantay sa terminal ay wala ring maisagot. O kaya ay wala talagang paki. Parang normal na lang na masayangan ng oras ang mga nakapila.  

May mga samahan naman sa mga terminals, may mga officers, may mga meetings na nangyayari. May mga butaw o yung funds nila. Pero bakit parang walang pagbabago at lumalala lang ang sitwasyon? May iba pa na mga drivers na para bang ang trato sa pasahero ay mga commodities na lang. Wala nang respeto. Alam ko kasi marami na kong karanasan sa kanila. Pero marami rin naman sa kanila ang mababait at talaga namang mararamdaman mo ang serbisyo at pagrespeto ng ilang drivers sa pasahero. Pero marami na talaga ang hindi.

Kaya pag ayaw nilang bumyahe dahil maraming nanghuhuli o kaya pag traffic, di muna sila bbyahe talaga kahit nakikita nilang dalwampung dipa mahigit ang pila ng taong naghihintay sa kanila. O kaya naman pag may okasyon halimbawa ay fiesta, kinabukasan ay marami sa kanila ang hindi bumabyahe dahil nalasing nung gabi. Pinaparinig pa sa pasahero ang mga kwentuhan. At marami pang dahilan at palusot para di sila bumyahe pag di nila gusto. Sabagay, kikita pa rin naman sila dahil andun ang pasahero, walang magagawa, walang pagpipilian. Magiintay at magiintay sa kanila at pipila at pipila pa rin. Sa kabila ng pagiging public service ng PUVs, marami sa mga drivers ang di nakakaunawa dito.

Ang solusyon dito marahil ay isang simpleng proseso lang na puedeng hawakan kung hindi ng DOTC ay ng mga local na gobyerno. Ang pagpaparehistro ng mga terminal at pag papaaccredit sa pamamagitan ng pagbibigay ng listahan ng mga units na bumabyahe at pag-aassign ng schedule na kung saan, masisiguro na kada oras ay may mga babyaheng mga units para sa mga pasahero.

Ganito lang, sabihin na natin na sa isang terminal ay may  average na 30 units per day na bumabyahe. Ang buhos ng pasahero sa umaga normally ay mula 4AM-8AM. Yan yung mga pang-umaga na mga pasahero papasok sa kanilang mga trabaho at eskwela. Sa ngayon, walang sistema kaya ang nangyayari, yung mga may pasok ng 6,7,8, sabay sabay dumadating halos sa pila. Tapos minsan mauuna pa makasakay yung ang pasok ay 8 pa kesa dun sa pang 6 am. Tuloy, marami sa kanila ang dumarating ng sobrang aga sa office at marami ring dumarating ng sobrang late. Tapos yung mga shuttle, sabay sabay din dumarating. Minsan sila din nagkakaunahan kaya pagdating naman ng iba sa terminal, antagal nila na nag-aantay dahil yung susunod na buhos ng pasahero naman ay yung mga may pasok ng tanghali.  Hindi nagmamatch dahil pareho nagkakapaan at naguunahan. Andaming oras ang nasasayang sa magkabilang panig.

Kung ang gagawin ay yung 30 units hahatiin sila sa every 30 mins na takbo. From 4AM-8AM, every 30 mins ay may nakaschedule nang unit na tatakbo. Sabihin na nating 5 units every 30 mins.  Sa ganitong paraan, mas matatantya ng pasahero ang oras ng pagpila at nakakasiguro sila na may dadating unlike sa ala tsamba na minsan dumadating ng sabay sabay minsan naman ay sabay sabay ding wala. At ang mga drivers din, magkakaroon sila ngayon ng disiplina. Magiging mas professional na ang dating nila dahil sa schedule na susundin nila, hindi sila basta basta puedeng mawala. Kailangan nila magpaalam sa kasamahan nila kung di sila makakarating sa schedule nila o kung di sila makakabyahe. Puedeng magparelyebo. Kung hindi sila babyahe din sa isang araw, magfa-file din sila ng “leave” para alam ng terminal kung may isisingit ba silang ibang unit para kunin ang schedule nila.

Example ng Schedule. Free ay para dun sa non-rush hour. Kumbaga, free for all drivers.

Sa example, kung kulang man yung 30 units para icover yung every 30 mins, kung masusunod ang schedule ay paniguradong nakabalik na uli yung mga naunang bumyahe sa terminal pagdating ng kasunod na cycle. At sa ganitong paraan, sa Rush Hour lang maghihigpit sa cycle ng mga bumabyaheng mga sasakyang. Sa patay na oras, nasa mga drivers na kung sino ang gustong dumirediretso sa pagbyahe. Tutal naman sa ganitong oras, normally ay nagpupuno na lang ang mga shuttle sa pila habang nakapahinga sila doon. Paniguradong may masasakyan ang mga pasahero. Ang problema lang minsan ay sobrang tagal din talaga bago mapuno at madalas na talagang pupunuin pa ang 20 mahigit na pasahero bago sila umalis. Sa ibang post na natin ito itatackle. Pero itong suggestion ko, malaking bagay ito para maging consistent at hindi nangangapa ang mga pasahero kung may dadating ba na sasakyan o wala. At magiging sagot pa ito sa problema sa mga drivers na babyahe lang pag gusto na nila kahit pa napakahaba na ng pila o pag tinamad ay di na bbyahe. Malaking bahagi ng kanilang serbisyo ay nakakaapekto sa ekonomiya ng bansa kaya marapat lang na magkaroon ng maayos na sistema ang mga pilahan/terminal ng mga PUVs. Kung susundin itong schedule sa pilahan, maraming advantages ang ating makukuha. Ito lang ang ilan.

1.       Maiiwasan ang matagal na antayan ng pasahero o ng mga drivers dahil sa schedule na meron sila. Mas planado na ngayon ang oras ng pagdating ng tao sa pila pati ng mga sasakyan. Hindi na maghuhulaan.

2.       Makakatulong din sa pagbawas ng mga bumabyahe sa kalye. Imbes na sabay sabay, may oras na ang buhos ng sasakyan. Kung lahat ng terminal ay susundin ito, malaki ang magiging impact nito sa daloy ng trapiko lalo kung rush hour.

3.       Maraming oras ang matitipid mula sa nawalang oras sa pagpila ng tao at pagkaipit sa trapiko. Mas magiging relax ang mga tao at mas magagamit sa kapakipakinabang na bagay ang mga oras.

4.       Magkakaroon ng disiplina at kaayusan ang mga drivers bilang tunay na professionals sa kanilang trabaho at serbisyo sa tao.

5.       Magiging mas kontrolado ng local govt/DOTC ang mga terminals upang mabantayan ang mga hindi disiplinadong mga pampasadang sasakyan.

6.       Mas mamomonitor ng mga officers ng terminal ang buhos ng tao at daloy ng trapiko. Mas mapag-aaralan nila at malalaman nila kung kelan sila dapat magaccomodate ng mga bagong units sa kanilang pila. Mag bubukas din ito ng oportunidad sa mga gusto pang magnegosyo sa public transport.

At marami pang magagandang bagay ang maaaring mangyari pag ginawa natin ito. Alam ko na marami ring disadvantages ang puedeng mabanggit ng iba pero di ko na sinama ito sa post ko. Panigurado na ano man ang disadvantages na ito ay hindi dahilan para hindi tayo gumawa ng paraan para di bumuo ng sistema para sa ikabubuti ng ating PUV transport system.  Hindi perpekto ang aking suhestyon at marami pang puedeng baguhin diyan. Pero ok sana kung tingnan ito ng kinauukulan at subukang gamitin o dagdagan at baguhin man nila ang ibang bahagi, ok lang din. Nakakapagod naman talaga. Ito kasi ay problema natin sa araw araw na parang wala naman tayong ginagawa para masolusyonan. Baka ito na ang oras. Tingin nyo? Ishare nyo rin itong post na ito, i-tag o iforward nyo sa DOTC, MMDA, LGUs o kung sino man tingin nyo na makakatulong pagdating dito. O kaya naman, kahit di pa sa gobyerno ay iimplement na ito ng mga terminal na nakakaunawa sa hinaing ng mga pasahero. Puede nilang simulan na sa kanilang mga terminals ang ganitong paraan. Sana naman ay may makinig. Sana. Nakakasawa na  din talaga e. Kayo ba di pa nagsasawa?

Dealing With Traffic Woes (Taxi Meter Simulation Phone App)

Apat at kalahating oras na pagmamaneho. Hindi yan papuntang probinsya para mag-out of town gimik o bakasyon. Yan ang nangyari sa akin nung isang araw nung sinundo ko ang asawa ko galing sa opisina. Mula Libis, papuntang Ayala tapos pabalik ng Antipolo. Ganon katindi. At masuerte pa kami dahil walang dinaanang baha. At mas blessed pa dahil kahit papano may sasakyan kaming sarili ng araw na yun at hindi nastranded tulad ng iba pang commuters. Pero lahat ng yan ay nararanasan pa rin naman namin dahil mas madalas na magjeep at mag bus pa rin naman kami papasok sa trabaho.

Bukod sa traffic, lan pa sa dinaranas natin ay ang mapagsamantalahan ng ilang masamang loob. Hindi ang mga holdaper o mandurukot pero kasama na rin sila. Lalo na pag ganitong panahon. Yung mga holdaper na nakahawak sa manibela. Maramin pa rin namang mga manong tsuper na mababait at tapat sa serbisyo pero marami rin sa kabaro nila ang mapagsamantala. Mga Taxi na mabilis pa sa takbo ng kotse ni Schumacher ang metro, mga pedicab at tricycle driver na daig pa ang limo chauffeur ang bayad sa serbisyo, mga jeepney na mahilig mag cutting trip at kung anu-ano pang panlalamang na tayong mga pasahero ang madalas na kawawa.
Nakakasawa na nga minsan at parang immune na tayo sa problemang trapik. Para bang normal na at wala na tayong magagawa. Kaya nga sa Pinas, pag sinabi mong "Traffic", ang ibig sabihin agad ay masikip na kalsada imbes na yung mismong paggalaw ng mga sasakyan. Pero wala na nga ba tayong magagawa? O wala na lang din talaga tayong planong gumawa?

May mga ideya akong naiisip na baka kung sakali, makaabot sa kinauukulan o sa may kakayahang isakatuparan ang mga ito para gamiting solusyon sa mga problema natin sa trapiko. Ito ang unang post ko sa Traffic Solution Series na nasa listahan ko.


Unahin na natin ang patungkol sa madadayang taxi meters. Lalo na nung nasa dati pa kong opisina, halatang halata dahil ang napakaigsi na nasa 6km lang na takbo at wala pang 20mins na andar ay inaabot minsan ng 150 ang bayad ko. Minsan may nasakyan ako na siguro ay iilan na lang sa tapat na mga taxi meters/drivers ay inabot ng 120 lang ang bayad ko sa 45mins na takbo na ang layo ay nasa 12kms siguro ang distansya.  Kada sasakay ako ng taxi noon ay madalas inaabot ng 120 pesos samantalang may mangilan ngilan na ang metro ay nasa 80 pesos lang sa parehong distansya at tagal ng byahe. Hindi ko na tuloy malaman kung ang tama ba ay yung 120 o yung 80 dahil yung 120 ang mas marami.

Sa panahon ngayon na lahat na lang ay may application sa smart phones, android man o ibang OS, ito ang naiisip ko na ideya. Kulang ang kaalaman ko at oras sa pagdedevelop nito pero puede siguro gawin ng iba na alam kong magagaling sa ganitong bagay. Subukan nyong magdevelop ng Taxi Meter App na nasisimulate ang takbo ng well calibrated meter na puede nyong paandarin kasabay ng pagtakbo ng taxi. Alam kong maraming factors ang nagpapabago sa bayad sa taxi tulad ng tulin, layo at tagal ng byahe. Pero alam kong kayang kaya rin yun ng mga mahuhusay nating app developers.

Pagkatapos, pag nadevelop ito ay puedeng bilhin bilang acquisition ng MMDA o ng DOTC na mismo bilang income generation na rin. Then make this one an official application na puedeng gamitin ng mga pasahero ng taxi. At pag hindi nagmatch at malayo ang diperensya ng presyo ng lumabas sa taxi meter at sa application, may button din to send report/text ng taxi plate number sa DOTC.

Puede siguro rin itong ideya para sa nag-iisip ng Thesis nila para ngayong taon. Kung estudyante kayo at balak nyo itong subukan, contact nyo lang ako sa email ko (theignoredgenius@gmail.com) kung halimbawang nammroblema kayo sa finances para simulan ito. Tutulungan ko kayo maghanap ng financers. Panigurado na marami sila.  At kung mabuo nyo man ito, wag nyong isipin ang recognition par asa kin. Ok lang na angkinin nyo na rin ang patent kahit pa ideya ko ito. Ang maishare ko ang ideyang ito sa inyo ay ok na sa kin. At sa iba naman na hindi alam kung pano gawin ito pero gusto ninyong makarating ito sa mga marurunong at mahuhusay, ishare nyo lang itong post na ito para makarating sa kanila.

Abangan pa ninyo ang iba pang post patungkol sa mga ideyang posibleng makatulong sa ating problema sa trapiko. Hindi lang ito puro mga techie stuff, marami sa aking naiisip ay mga praktikal na paraan na madali lang gawin kung ating ipapaimplement ng maayos.

Forcing Your "Rights" is Never Right

Groups, companies and institutions have their own respective rules that they follow. It’s always part of their systems.  Insiders know and abide them. Outsiders can look. And they can also try to go in, be a guest or maybe aspire to become part of it and be an insider. And as a guest or a new member, it is always his responsibility to familiarize himself with the rules and the culture and abide with them. He may find disagreement with some but he can always ask why there is such. But he must never expect to get an answer that he likes to hear or more so to change them.

We simply do not barge into someone’s door acting like a primadonna demanding the people inside to think, conform and act the way we want them to while insisting that it is our right. It is never a right but an act of arrogance. And we can’t accuse people affected by such disrespect of bigotry since it’s their home and it’s their rules. It is your right to ask and to choose joining them. But if you do not like something about them, you also have the right to leave and choose another . Or if you still can’t find something that suits your taste, you’re also allowed to build your own turf.

A right is never right if you’re forcing someone to change something that is against his or his affiliations’ will just for you to fit in. To begin with, you are never forced to join them anyway. You can always choose to leave, find something else or create a new one.  And that is one of the best rights which is provided for all of us.