I don’t care about the past…not

May mga memories ako nung bata ako na di ako sure kung nangyari ba talaga o imagination ko lang. Siguro, yun yung panahon na nagsisimula pa lang akong magkaroon ng consciousness sa nangyayari sa paligid. Ang weird pa sa mga memories ko na yun, pakiramdam ko e matured na kong nagoobserba. Parang nasa isip ko e matanda na ko na nagmamasid sa nangyayari sa paligid sa mga oras na yun. Tapos nakita ko yung anak ko. Di kaya ganon din siya ngayon?

Tulad ko nung bata, marami rin sa tin ang madalas ay blurred na ang vision sa kasaysayan. Tuwing nagbabasa ako ng mga artikulo ni Prof. Ambeth Ocampo na isa sa tinitingalang historian ng bansa, mapagtatanto natin na patse-patse pala ang history na kadalasang natututunan natin.  Bukod pa rito maging yung mga recent histories ay agad na nawawala  ang diwa sa ating mga kababayan. Tulad na lang ng Ondoy, nangyari ito 3 yrs ago at after nun, pinagusapan kung paano aayusin ang mga drainage ng kamaynilaan,  ang urban planning na di nasunod… tapos wala. Eto na naman tayo sa matinding baha.  At nagkalat pa rin ang mga basura.  

   

Baka kailangan na nating mag-evolve tulad niya.

Wala na nga bang sense of history ang mga Pilipino? Mabilis nga ba tayong makalimot? O selective lang talaga ang ating alaala? At bakit masyado nating ine-exaggerate ang nakalipas? Minsan parang sobrang ganda kung ikwento natin o kaya naman ay sobrang pangit. As if walang in between. As if walang dahilan kung bakit nagsi-pangyari ang mga yun at ang alam natin ay basta, eto ang resulta nun, either pangit o maganda, tapos ang kwento. Pero ganon nga ba palagi ang kasaysayan? Tingnan natin ang ilan sa mga ito:

·  Maraming galit na galit sa mga kastila sa pananakop sa ating bansa. Nawala daw identity nating mga Pilipino. Identity? Pero kung di kaya tayo sinakop ng kastila,  ano kaya ang tawag sa atin ngayon? Pilipino pa rin kaya? O naging isang bansa kaya tayo o watak watak? O di kaya bahagi na lang tayo ng iba nating karatig nating bansa. May naging Pilipinas kaya? 

·  Naiinis tayo sa mga amerikano dahil sa pambobomba sa Maynila noong liberation. Pero inalam ba natin kung sino ang may pakana ng bombahan at bakit binomba ang ilang establisyamento? Binomba ba ang Maynila ng mga Amerikano dahil gusto lang nilang sirain ang Maynila noong 1940s na aayusin at titirahan pa rin pala nila hanggang sa mga nakalipas na dekada lamang? 

·  Lagi nating naririnig na sinisisi ang Simbahan sa mga nangyayari sa bansa ngayon. Masyado raw nakikialam sa gobyerno. Pero hindi ba nung 1930s hanggang bago maggyera ay nangunguna ang ating bansa sa Asya ? At di ba’t madalas nating ipagmalaki ito na ang Pilipinas ay sobrang unlad noon at kinaiinggitan ng maraming bansa? Hindi ba’t ng mga panahong yun ay mas malaki pa ang porsyento ng mga debotong katoliko at mas malaki ang impluwensya sa tao at gobyerno. Bakit ng mga taong yun ay wala akong naririnig na mga papuri na natanggap ang Simbahan sa pagiging maunlad na bansa ng Pilipinas?  Bakit ngayon nagkandaletse letse na, sila na may kasalanan?

·  Maraming nagsasabi na mas ok pa raw nung martial law at ng panahon ni dating Pangulong Marcos.  Mas disiplinado. Mas konti ang napapabalitang krimen. Mas maraming imprastraktura ang napagawa. Pero hindi ba bawal ang magsalita laban sa gobyerno noon? Hindi ba’t bawal ang tv, radio at dyaryo kung hindi ito kontrolado ng pamahalaan?  At bilang pinakamatagal na pinuno ng bansa, hindi ba’t marapat lang na pinakamaraming imprastraktura ang maitayo sa kanyang panunungkulan? At kung ang pagbibiro ni Ariel Ureta sa slogan ng Bagong Lipunan e naparusahan siya, sino bang di matatakot at magpapakabait?

Uunlad ka talaga kung ginto sana yung bike tulad nito.

·  Sinasabi rin ng marami na si dating pangulong Cory Aquino ang ina ngdemokrasya. Na siya ang nanguna sa people power revolution na siyang nag-alis sa rehimeng Marcos para maging malayang muli ang mga Pilipino. Pero sino ba ang nanawagan sa mga tao para lumabas noon at makibaka? Nasaan ba si Dating Pangulong Cory noong nag people power na sa EDSA? Kelan ba siya lumabas noon sa eksena?

Bago ako umani ng mga negatibong reaksyon, eto muna.

Una, marami talagang kulturang pinoy ang nawala ng sakupin tayo ng Kastila. Tulad na lang ng baybayin na siyang una nating paraan ng pagbasa at pagsulat. Pangalawa, nanghihinayang ako ng malaki sa mga nasira nung panahon ng liberation. Kung tinangka mang ayusin ng Amerika at tumulong ang Hapon para ibalik ang sigla ng Maynila noon, masyadong malayo  na sa orihinal at mahirap nang ibalik lalo na ang moral damages na naidulot nito sa tao. Pangatlo ay sang-ayon ako na may mga naging mga pinuno ng Simbahan noon at magpahanggang-ngayon na nakagagawa ng mga maling desisyon. May mga bahagi ng nakaraan na nagkulang sila sa mga myembro at sa mga tao. Pang-apat, tama na noong panahon ni dating Pangulong Marcos, na sa aking palagay ay may pinakamagandang plano para sa bansa sa lahat ng naging pangulo,  ay nabawasan at nakontrol ang mga grupong kasalukuyan ay nagpapahirap sa ating bansa at malaki at maganda ang naging dulot nito sa impresyon ng ibang bayan sa atin. At panghuli, si dating Pangulong Cory ay hinahangaan ko bilang isang matapang at may paninindigang tao sa kanyang mga paniniwala't pinakikipaglaban.

At marami pang ibang nangyari na patungkol sa mga bagay na yan. Hindi lahat ng nangyari dyan ay alam ko. At hindi rin lahat ay maikkwento ko. Kaya hindi ko rin sasabihin kung sobrang ganda ng mga nangyari dyan o kaya naman ay kung sobrang pangit. Pero lahat ng yan ay may naidulot na maayos at may hindi rin kagandahan sa kung ano at nasaan tayo ngayon. Given na rin yun at hindi natin kailangang sobrahan pa ang kwento. Yung sakto lang ay ok na.  

Ang punto, wag sana tayong maging selective. Wag exaggerated. Wag masyadong makulong sa imahinasyon ng nakaraan. Hindi rin dapat tayo padala sa emosyon na nakakaapekto sa judgement natin, hindi lang sa nangyari sa nakaraan kundi sa magiging desisyon natin sa hinaharap. Hindi naman “black or white” lang ang kasaysayan.  At bakit nga ba kailangan nating balikan at ilagay sa ayos ang pag-iisip sa nakaraan. Sabi nga di ba, “Ang di lumingon sa pinanggalingan, hindi makararating sa paroroonan”. Hangga’t wala tayong malinaw na pananaw sa ating nakalipas, hindi tayo matututo sa aral ng mga ito para sa ating mga ikikilos sa kinabukasan. 

Eto ang maling paglingon sa pinanggalingan.

Hindi maiiwasan ang “bias” natin sa pagtingin sa kasaysayan. Pero kung hindi natin ito mababawasan at magpapadala tayo ng todo todo sa sinasabi ng alin man sa nasa kaliwa o sa nasa kanan, asahan natin na kikiling pa rin ang ating kinabukasan at malabong tuluyang dumiretso ang daan. Iniisip ko nga ngayon kung totoong guwapo ako nung baby ako tulad ng sinabi ng mga kamag-anakan ko. Baka kasi may bias din sila sa history.



 For updates, follow me on Twitter and like me on Facebook. Thanks!

The Endangered “Reading Filipino” Species

I love reading. Or maybe it’s an understatement; I think I’m addicted to it. I rarely drop by at bookstores without purchasing at least one book. For me, it is an investment where the returns are in multitudes for a lifetime.  I don’t have discrimination on what to read. As long as it captures my interest, I’ll definitely grab it. My collections aren’t all that serious stuffs. There are even comic books in it. My first reading addiction by the way is with Filipino komiks that my mom bought weekly.

Many think that a person who reads much has this sense of confidence for knowing a lot of things. But in contrast, more reading comes with the realization that human knows very little of this world and that there’s still a lot to explore; thus the hunger to read more. The more books read the more intellectually humble a person becomes. While for those who read a few and contented with the knowledge they gain from it are actually those who are endangered being trapped in the thinking that they almost know everything. Thus with the saying “A little knowledge is a dangerous thing”. Probably, this is the main reason why we now have a lot of opinionated Filipinos who lack sound judgment and proper balance on their views. We now have less Filipino readers. This is a sad truth to what historian Ambeth Ocampo exclaimed, that “Rizal wrote a lot for a nation that does not read.”

During the yesteryears, reading was just a normal activity as what watching TV to this generation is. And now, I’m saddened by the fact that it is being regarded differently by some; three things, first as a trend, second as a status symbol and lastly as a total nuisance or waste of time.

A lot of people now read certain books simply because it’s the “in” thing. It’s like a genre that they aren’t even interested before but suddenly have the urge to read it because a lot of people already were. Bandwagon. Well at least, it might bring hope to those who were previously non-readers to have an interest in reading other types of books other than those which are “in”.  I hope that they don’t just treat reading as a fad, because fad fades.

Reading as a status symbol is another “culture” that is slowly creeping in to the Filipino’s subconscious. Some think and act that reading is only for certain social classes, intellects, professions, etc. Reading is for everybody and it should stay that way.

And worst than those two are the people who thinks reading is just a waste of time. And then goes saying that lessons can be learnt better on living their daily lives. I agree that valuable lessons in life can be learned by experiencing it. But isn’t it that most books share the experiences and lessons that the authors gained for the readers’ consumption? It’s better to learn from the mistakes of others rather than experience it again myself.

History tells us how reading changed our country in the past. Books, novels, propagandas that were read by people then changed the landscape of this country, mostly for good but some for bad. There were even times that our people were deprived the liberty to read the materials of their choice but now that we have that freedom, we seemed not so interested in taking advantage of it. There were also decades that reading is the number one past time and the primary source of entertainment of our populace, but that part of history is now long gone.

Like a pre-historic animal, those parts of our history are now extinct. The probability for them to be brought back is close to zero. For the animals maybe by DNA cloning or something artificial but naturally, it’s close to impossible. But reading is not totally dead. It’s not yet extinct, just endangered. We still have time to save reading as part of the normal Filipino lives. So while some people are shouting “save the dolphins”, “save the eagles”, “save the forest”, let me say “save the ‘reading Filipino specie’ from extinction”!



-- If you share the same sentiments and supports this advocacy for the filipino readers, please share this article on your Twitter, Facebook or other social network accounts via the the buttons below or thru the floating icons. And please like our Facebook page “The Ignored Genius”(check the Facebook applet on the right) or follow me on Twitter @ignoredgenius.  Please leave your comments as well. Thanks!

Sinong Rizal?

Si Rizal ay maihahalintulad na rin sa Bibliya sa ating panahon. Ginagamit ng maraming tao ang mga kataga para bigyang diin ang kanilang paninindigan o paniniwala. Ngunit kadalasan, dahil sa maliliit na bahagi lamang ang nakukuha o nababanggit, madalas na nawawala ang tunay na konteksto ng ilan sa kanyang mga salita at parang kinakahon na natin sa ating sariling ideya kung sino o ano ang gustong ipahiwatig ng nakasulat.

Ang salitang "Damaso" tulad ng ilang mga kinabisadong berso sa bibliya ay tila baga punyal na handang itarak sa kaaway ng ilang taong may mga adbokasyang pinaglalaban at nais na gamitin ang ideya ng ating bayani bilang pananggalang.

Nandyan din ang ilan pang karakter at salita na minsan ay itatanong mo na sa iyong sarili kung tunay nga bang sinabi ni Dr. Jose Rizal ang mga bagay na iyon dahil sa tila baga malayong paggamit ng ilang tao ng mga salitang minsang binitiwan ng ating magiting na bayani sa ating kasaysayan. Sa pananalita ng ilan, nagiging tila isang “radikal” na tao na may “saradong pananaw” ang ating dakilang bayani sa mga bagay na nauukol sa ating mundo.

Mula pagkabata ay naging hilig ko nang basahin ang mga aklat patungkol sa kanya. Mula sa kanyang kabataan hanggang kamatayan at maging ang ilang mga sinulat niya ay naging bahagi na rin ng aking pagtanda. 

Nakakalungkot din minsan isipin na may ilan sa ating mga kababayan ang walang pakialam sa kanya. Subalit mas nakakalungkot na tila bigla na lang bang parang eksperto na sa mga aralin kay Rizal ang ilan sa atin kung “gamitin” ang kanyang pangalan at mga salita sa mga bagay na gusto nilang paniwalaan o ipaglaban samantalang ni hindi pa nakakabasa man lang ng buo ni isa man sa kanyang mga sinulat na nobela, sanaysay o tula.

Sabi nga ni Claro M. Recto na aking nabasa sa aklat ni Prof. Ambeth Ocampo, na kadalasan ay tila baga pinagbabangga natin si “Rizal” laban kay “Rizal” gamit ang mga bagay na kanya ring sinabi o ginawa. At sa huli, lumalabas hindi kung sino si Rizal kundi kung ano ang “prejudices and convictions” ng taong nagsasalita patungkol sa kanya.

Minsan, naiisip ko tuloy kung tunay nga bang kilala natin ang ating pambansang bayani?



Kung nagustuhan mo po ang artikulong ito, kung maari po ay i-share ito gamit ang iyong Facebook o Twitter account gamit ang mga button sa ibaba o ang floating icons sa bandang kanan para maenjoy din ito ng iba. At i-like din ang ating Facebook page sa pagpindot ng "like button" sa may upper right at gayun din sa pagfollow sa ating Twitter account para sa updates sa aking blog. Salamat po.